Dag vier - De helicoptervlucht en...

Lekker vroeg op vanmorgen: een Japanse kampeergast had dringend brandhout nodig denk ik, want hij vond het noodzakelijk om om 6 uur een partij hout in stukjes te hakken. Ach, we wilden toch om kwart voor acht wegrijden om op tijd in de checken voor de helicoptervlucht. Op weg daarheen zagen we weer herten, gewoon langs de weg. Die dieren weten (gelukkig) niet dat mensen kwaad zouden kunnen doen en staan doodgemoedereerd heerlijk te grazen; prachtig!

Ok, na het inchecken en de instructiefilm over wat te doen als er iets zou gebeuren kregen we een reddingsvest uitgereikt (geen idee wat ik daarmee zou moeten doen; we hebben geen water gezien) en konden we wachten tot we aan de beurt waren om te vliegen. Nu heb ik (Ester) normaal gesproken last van hoogtevrees, maar dat was nu helemaal niet zo. 

We zullen zo een paar filmpjes plaatsen van het opstijgen (van een andere helicopter natuurlijk) en later ook van het vliegen zelf. Jos gaat het ' vliegfilmpje'  nog inkorten en bewerken; we doen het jullie niet aan om twintig minuten te moeten kijken. Gelukkig was het  weer een stuk beter dan gisteren en was redeer behoorlijk wat zon. In de helicopter hadden we allemaal een koptelefoon op met toepasselijke muziekjes. Na een poosje over bossen gevlogen te hebben vlogen we de canyon in en ondertussen werd de theme song van 2001: A Space Oddissey gespeeeld. Nou, dan kun je mij wegdragen hoor (nou ja, figuurlijk dan). Zo indrukwekkend, geen woorden of beelden kunnen dit vertellen of laten zien (wat klets ik dan toch...).

Na de vlucht hebben we besloten dat niets meer kon tippen aan wat we al gezien hadden en besloten we door te reizen, uiteraard wel via de oostkant van de Canyon om toch nog zoveel mogelijk te kunnen zien. Het werkt wel een soort van verslavend, al dat moois :).

Op weg naar Page dus. Dat zou een niet al te lange rit moeten zijn, maar een mijl of 40 voor we er waren stuitten we op een wegblokkade. Dan is het niet net als in Nederland een paar kilometer omrijden, nee, we zouden 170 mijl extra moeten rijden. Gelukkig hoorden we in een benzinestation 10 mijl verder dat we beter terug konden rijden en dan een eerdere afslag nemen; dit kostte ons totaal 80 mijl... Die weg was nog zo nieuw dat de Tom Tom hem nog niet eens kende en ook wel heel mooi. Weer heel andere landschappen; het ene moment had ik het idee in de duinen aan zee te rijden, even later duiken er opeens weer mooie rotsformaties op...

In ieder geval zitten we nu op een picknickbankje bij de camper op een camping aan Lake Powell en is het weer heet :). De een typt een stukje, de ander laadt de foto's en filmpjes in de laptop. We hebben besloten hier twee dagen te blijven en morgen staat OF Horseshoe bend OF Antelope Canyon op het programma; beiden zijn rond het middaguur op zijn mooist zegt men. Jullie horen weer van ons.

ps.: foto's op dit blog zetten met een heel traag internet is een crime. DAT proberen we morgen wel weer.